Nic nie jest dobrze... Są miłe sytuacje, wieczorki filmowe, fajne rozmowy i trochę śmiechu... Ale co z tego jak to wszystko się wypala? Kończy? Więcej złych słów niż tych dobrych, więcej złośliwości niż robienia czegoś miłego dla drugiej osoby. Mam tego serdecznie dosyć... Nie mogę spychać siebie ma drugi plan dla kogoś kto mnie nawet nie szanuje... Nie jestem ideałem (bo po pierwsze takich nie ma, a po drugie nawet do miana "daleki ideału" mi daleko), ale nikt nie zasługuje na wiele rzeczy które przeżyłam.
Jedyne co daje mi sto procent szczęścia jest niunia, rozgadany, uśmiechnięty mamy bobas! Płacze, marudzi... Ale wszystko zniósł dla tego uśmiechu!
Mamy pierwsze szczepienie za sobą. Płakałam razem z Leną. Najgorsze chwile, kiedy nie mogę pomóc w tym straszliwym płaczu! A za parę dni kolejne... Okropnie! Całe szczęście gorączki nie było, ani żadnych niechcianych chorób, moja dzielna dziewczyna!
Dziś Mała Księżniczka ma 12 tygodni, świetnie trzyma główkę, zaczyna podnosić się za rączki, zaczął wychodzić jej ząbek, przekręca się z brzuszka na plecy, próbuje sama trzymać butelkę z herbatką i coraz więcej zaczyna się z nami bawić. Chyba za szybko chce być dorosła! :P
Ciągle myślę o Polsce, o tym jak moja rodzima reagowalaby na Lenę, czy moja przyjaciółka za szkolnych czasów zakochałaby się w niej choć trochę tak jak ja... No i tęsknię za nimi wszystkimi - nie ważne jak bardzo miałam ich dość
.. Rodzina to rodzina. Kochasz ich mimo wszystko. I ja mogę mówić o nich co chce, ale nie pozwolę na to żeby ktokolwiek wyrażał się w obraźliwy sposób na ich temat. Są jacy są - ale to cześć mnie i mojego życia, która zaakceptujesz, albo nasza znajomość będzie musiała się zakończyć ;) Powtórzę - nikt nie jest idealny!
Jestem wykończona. Czuję się jak wieloryb z hipopotamią nadwagą, z ryjkiem kaszalota i kartoflem zamiast mózgu. Wyczyszczona z pozytywnych emocji i uczuć, oklamuje sama siebie każdego ranka, że ten dzień przyniesie coś dobrego.
Nie chce (tak) dłużej żyć.
Wszystko (poza moim najwspanialszym dzieckiem) jest Z Ł E.
18 kwietnia mam wizytę w konsulacie polskim w Manchesterze, składam wniosek o paszport dla Leny i... Wracam. Wracam na stare śmieci, wracam tam gdzie nie będę się denerwować każdego dnia o wszystko. Nie ukrywam, że będę tęsknić, nic w tym dziwnego, ale nie o mnie tu chodzi, tylko o Lenę.
Nie ukrywam, że nie mogę się doczekać :)

Fotorelacja z ostatnich dni : 

 

Kartofel, słodkości i Arab o poranku <ok>

Chwilami bywa cudownie

Młoda mama <ok>

:)))

Mama nie oznacza "NADCZŁOWIEK", też potrzebuję trochę relaksu... 

Trochę kolorowanek, a co mi tam

Raj na Ziemii...

 Rodzinne, wiosenne spacerki...

Pierwsza Wielkanoc :)

I jeszcze więcej mojego kochanego chomiczka :3 

tak sobie śpię *.*

Radość!

Więcej radości!

księżniczka mamusi!

oh jak super

Chomiczek

"o cześć mamo"

śpiący Prosiaczek

"Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego..." :>