Zauważyłam gwałtowny skok wyświetleń, jakie to miłe, że ktoś czyta to co sobie nabazgram... Może kogoś zainspiruję, czy coś :p Muszę przyznać, że taka świadomość nieźle motywuje do prowadzenia tego bloga!
K. pracuje nocami, więc cały tydzień z Leną śpimy same. Mój lęk ciemności wygrywa i w całym mieszkaniu zapalam światła na całą noc. Może to zabawne, ale czuję się wtedy raźniej haha
Może i jest między nami nie ciekawie, ale życie to nie bajka, nikt nie mówił na początku, że będzie łatwo i zawsze będziemy chodzić bo ścieżce usłanej płatkami białych róż... Szara prawda jest taka, że życie to SZIT, każdy napotkany człowiek prędzej czy później wbije ci igłę w kręgosłup, bolesna sprawa, no ale thanks God, każda taka igła świetnie znieczula na kolejne wymagające tego sytuacje...
Ale jest taka osoba, każdy taką ma, która wbije ci miliony igieł, większych, mniejszych... Czasem szpadel prosto w serce, czasem nóż w wątrobę... A i tak za każdym razem boli tak samo. Zawsze jest przykro, zawsze płacz, smutek, żal... Ale nie minie dzień, a nie ma śladu bólu. Zostaje tylko ogromna blizna, która może czasem zakuje na sekundę, ale generalnie w niczym nie przeszkadza. No ale jest... I ta osoba również nadal jest...
I niby chcesz się pozbyć tego wszystkiego, z każdą kolejną sytuacją nienawidzisz się bardziej za to, że pozwalasz na ten okropny ból znów i znów, i znów... No ale mija chwila, dwa uśmiechy, jeden "przypadkowy" dotyk i znów czujesz, że przecież kochasz głupka, który tak rujnuje cię psychicznie.
I leżę tak sama i czuje, że bardzo chce uciekać, chce wrócić do domu, do kochających, pozytywnych ludzi, lecz w środku bardzo głęboko doskonale wiem, że nie ważne jak daleko ucieknę i tak się znajdziemy. Może za chwilę, może za dwie, a może za kilka lat... Życie jest nienormalne.
Jak każda mama spróbuję uchronić moje dziecko przed całym syfem jaki jest na świecie i postaram się jak najlepiej przygotować ją do tego, co może się wydarzyć na jej jeszcze nieskalanej złem drodze :)
Tymczasem muszę uchronić ją przed chorobami, dziś drugie szczepienie, trzymajcie kciuki!
Módlcie się też, aby wszystko się naszej niewielkiej rodzinie poukładalo. Amen.

Śpiąca Królewna <3

Nic nie jest dobrze... Są miłe sytuacje, wieczorki filmowe, fajne rozmowy i trochę śmiechu... Ale co z tego jak to wszystko się wypala? Kończy? Więcej złych słów niż tych dobrych, więcej złośliwości niż robienia czegoś miłego dla drugiej osoby. Mam tego serdecznie dosyć... Nie mogę spychać siebie ma drugi plan dla kogoś kto mnie nawet nie szanuje... Nie jestem ideałem (bo po pierwsze takich nie ma, a po drugie nawet do miana "daleki ideału" mi daleko), ale nikt nie zasługuje na wiele rzeczy które przeżyłam.
Jedyne co daje mi sto procent szczęścia jest niunia, rozgadany, uśmiechnięty mamy bobas! Płacze, marudzi... Ale wszystko zniósł dla tego uśmiechu!
Mamy pierwsze szczepienie za sobą. Płakałam razem z Leną. Najgorsze chwile, kiedy nie mogę pomóc w tym straszliwym płaczu! A za parę dni kolejne... Okropnie! Całe szczęście gorączki nie było, ani żadnych niechcianych chorób, moja dzielna dziewczyna!
Dziś Mała Księżniczka ma 12 tygodni, świetnie trzyma główkę, zaczyna podnosić się za rączki, zaczął wychodzić jej ząbek, przekręca się z brzuszka na plecy, próbuje sama trzymać butelkę z herbatką i coraz więcej zaczyna się z nami bawić. Chyba za szybko chce być dorosła! :P
Ciągle myślę o Polsce, o tym jak moja rodzima reagowalaby na Lenę, czy moja przyjaciółka za szkolnych czasów zakochałaby się w niej choć trochę tak jak ja... No i tęsknię za nimi wszystkimi - nie ważne jak bardzo miałam ich dość
.. Rodzina to rodzina. Kochasz ich mimo wszystko. I ja mogę mówić o nich co chce, ale nie pozwolę na to żeby ktokolwiek wyrażał się w obraźliwy sposób na ich temat. Są jacy są - ale to cześć mnie i mojego życia, która zaakceptujesz, albo nasza znajomość będzie musiała się zakończyć ;) Powtórzę - nikt nie jest idealny!
Jestem wykończona. Czuję się jak wieloryb z hipopotamią nadwagą, z ryjkiem kaszalota i kartoflem zamiast mózgu. Wyczyszczona z pozytywnych emocji i uczuć, oklamuje sama siebie każdego ranka, że ten dzień przyniesie coś dobrego.
Nie chce (tak) dłużej żyć.
Wszystko (poza moim najwspanialszym dzieckiem) jest Z Ł E.
18 kwietnia mam wizytę w konsulacie polskim w Manchesterze, składam wniosek o paszport dla Leny i... Wracam. Wracam na stare śmieci, wracam tam gdzie nie będę się denerwować każdego dnia o wszystko. Nie ukrywam, że będę tęsknić, nic w tym dziwnego, ale nie o mnie tu chodzi, tylko o Lenę.
Nie ukrywam, że nie mogę się doczekać :)

Fotorelacja z ostatnich dni : 

 

Kartofel, słodkości i Arab o poranku <ok>

Chwilami bywa cudownie

Młoda mama <ok>

:)))

Mama nie oznacza "NADCZŁOWIEK", też potrzebuję trochę relaksu... 

Trochę kolorowanek, a co mi tam

Raj na Ziemii...

 Rodzinne, wiosenne spacerki...

Pierwsza Wielkanoc :)

I jeszcze więcej mojego kochanego chomiczka :3 

tak sobie śpię *.*

Radość!

Więcej radości!

księżniczka mamusi!

oh jak super

Chomiczek

"o cześć mamo"

śpiący Prosiaczek

"Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego..." :>

Sytuacja jest... stabilna. Jest ciężko, ale stabilnie. Dni mijają powoli. Do 15 chodzę po domu, oglądam jakieś seriale, zajmuje się Lena, ewentualnie sprzątam, a po 15 robię dokładnie to samo, ale z K.
W niedzielę byłam z ciocią K. i Antosiem w parku na placu zabaw. Pogoda była wspaniała, dużo ładniejsza niż można się spodziewać po Anglii. Wczoraj natomiast z K. i Lena znów odwiedziliśmy kaczki, nakarmilismy je i przeżyliśmy atak szalonych mew :)
K. ma urlop do piątku, więc mamy okazję spędzić trochę czasu razem, nie wiem jakie będą tego skutki...
Dziś pofarbowalam włosy na jeszcze ciemniejszy kolor. Mam piękny, złoty brąz... nareszcie! Włosy muszą mi odpocząć od blondu. Są tak zniszczone, że każdy odcień wychodził mi żółty, więc większość czasu wygladałam jakbym miała kurczaczka na glowie... Jestem mega zadowolona ze zmiany, wyglądam o niebo lepiej, dużo bardziej jak MAMA :))
Moja córcia rośnie jak na drożdżach! Od dwóch dni przeszłam na pampersy 3, a dziś pierwszy raz trzymała zabawkę i wkladała ją do buzi, byłam z niej tak dumna!
Wczoraj zrobiłam Lenie kilka zdjęć, uwielbiam to robić. Każda mama, czy tylko ja, uwieczniałaby każdą sekunde z życia swojego dziecka? Chwilami czuję się jak zakochana wariatka! :))
Jutro mamy pierwsze szczepienie, którego boję się strasznie. Nie chce słyszeć tego okropnego płaczu... cykam się też, że Lena dostanie gorączki, albo (nie daj Boże) się rozchoruje. Na szczęście umilimy sobie czas i pójdziemy do cioci K. Jeśli pogoda dopisze, może wybierzemy się na spacer, kto wie :) Ważne, ze chociaż trochę czasu spędze poza tym mieszkaniem, które wychodzi mi już bokiem. Strasznie czuję się z tym, ze mieszkamy na końcu świata...
Na szczęście nie potrwa to długo! Trzymajcie kciuki abym dała radę :)

Rybcia pierwszy raz trzyma zabawkę :3

MÓJ UKOCHANY ŚMIESZEK!

Mój nowy kolor :)) zdjęcie z kalkulatora

Kochana ciocia K. i Antoś <3