KWIECIEŃ, mój ulubiony okres w roku właśnie się zaczął! Czas wyjść spod kołdry, odsłonić zasłony i troszkę dać zadziałać słoneczku i witaminie D, endorfinki te sprawy - a nóż widelec okaże się, że ta depresja to tylko płytki dołek, a na świecie jest tyle super spraw...
Samotne noce są straszne, spać nie mogę (w przeciwieństwie do mojej księżniczki, która śpi jak niedźwiadek do 4:00 lub 5:00), błąkam się po domu, szukam sobie jakiegoś zajęcia, chociaż tak na prawdę wcale nie chce mi się nic robić, no ale jak się położę to przecież i tak nie zasnę do 4:00.
Jeju już kwiecień... w lutym byłam przekonana, że ten czas będzie mi się dłużył, a tu już kwiecień! Za 5 dni Lena będzie miała już 3 miesiące, a za 17 dni moja wyczekiwana dwa miesiące wizyta w konsulacie <jupi>. Mam tyle spraw na głowie, tak dużo rzeczy musimy zrobić przed moim wyjazdem... Szczerze mówiąc lubię mieć co robić, lubię biegać, załatwiać sprawy - wiedzieć, że kolejny dzień nie został przeze mnie zmarnowany. Pewnie dlatego też nie mogę się doczekać powrodu do domu - to dopiero będzie :O
Zaczynam pomału planować chrzest, chciałabym, aby to był fajny rodzinny dzień :) Wszystkie bliskie Lenie osoby będą mogły uczestniczyć w jej pierwszym sakramencie, no nie mogę się doczekać :)))
Byłyśmy na szczepieniu, zniosłam to lepiej niż ostatnio, cieszę się, że K. był z nami, było mi dużo raźniej. Następne 28.04 - nie fajnie.
Chciałabym napisać tutaj coś mądrego, coś co zainspirowałoby ludzi do działania... A właścwie mogę powiedzieć tylko to czego nauczył mnie ten wyjazd... Nie ważne jak ciężko i trudno było dałam radę - przeżyłam tak przykre sytuacje... kiedyś sądziłam, że po takich rzeczach pęknie mi serce z rozpaczy i żalu, a tu prosze. Jestem, żyję, mam się całkiem dobrze, serce na miejscu, dalej spełnia świetnie swoją rolę. Urosłam w siłę, to na pewno. Fakt, że ciąglę czuję, że za chwilkę chwileczkę upadnę, zaryję brodą o beton i wypadną mi wszystkie zęby, ale na ostatkach sił jeszcze idę na dwóch nogach. Mam mojego małego power bank'a, waży kilka kilogramów i ma najcudowniejszy uśmiech na kuli ziemskiej, to ona nie pozwala mi upaść. Mogłabym się poddać juz dawno, gdyby nie ona nie byłabym tu gdzie jestem.
Każdy z nas powinnien znaleźć swoją motywację, nie ważne jakiej wagi jest nasz cel - czy chodzi o przebiegnięce maratonu, czy o wstawienie prania. Zawsze, ale to zawsze, nawet na siłę trzeba szukać motywacji. Jeśli raz lub dwa powiesz sobie, że dziś wstaniesz z łóżka, bo świeci zajebiste słońce i z tej okazji posprzątasz syf jaki stworzył się z nikąd dookoła Ciebie (znam to doskonale...), to za trzecim razem będzie łatwej. Najgorzej jest zacząć, ale błachostka może stać sie fantastycznym powodem, dla którego ruszysz tyłek, zrzucisz trzydniowy dres, weźmiesz prysznic i przyodziejesz czyste skarpetki. I już jest fajniej.
Kiedy mi się wali wszystko na głowę, czuję, że nie mogę pozbierać myśli to zaczynam zbierać siebie. Makijaż, włosy, ładna bluzka. Ład i porządek wokół siebie, sprzątam w szafce, w której miałam posprzątać już trzy tygodnie wstecz. Pomaga. Moja wspaniała mama nauczyła mnie tego, że kiedy masz wokół siebie poukładane, to jakoś tak łatwiej
Nie to, że próbuję się wymądrzać. Przekazuję tylko moje skromne przemyślenia. Staram się traktować to miejsce, jak dobrą koleżankę, której można się wygadać, a nie usłyszy się krytyki.
Mój skarb już dawno śpi, może dziś spróbuję szybciej się do niej przytulić i zasnąć. Taaaaaak, już to widzę. Jutro czeka mnie kolejny dzień w którym będę zmuszać sama siebie do działania, do życia. Każdy dzień daje mi nadzieję na to, że to własnie DZIŚ dostanę ten cudowny zastrzyk energii. Kibicujcie mi plis i dajcie znać wszystkim siłą w niebie i na Ziemii, że JESTEM TU I CZEKAM.
Dużo uśmiechu wam wszystkim, pięknej pogody, BESOS.
 |
| Mother's little puppy <3 |
 |
| Śpiąca Królewna po szczepieniu |
